بسم الله الرحمن الرحیم

معلقم!           

آویزان!

بین زمین و آسمان!

نمی خواهم زمینی باشم و جرأتش رو هم ندارم که به خاطر زمین به این کوچکی و پوچی دست از آسمان بردارم... اما...

اما عرضه آسمانی شدن هم اصلاً ندارم...

ندارم دیگر؛ بیخود تلاش نکن که بگویی دارم! اراده ام ضعیف شده است به شدت! کافی است کمی سرم خلوت باشد و مجبور به کاری نباشم ...

کمی پیش تر، مشغول مطالعه که می شدم تا مانعی به وجود نمی آمد لااقل ساعتی می خواندم. اما حال...

دیگر این ناله هایم و این ناراحتی هایم از خودم هم دلم را نمی لرزاند و اشکم را جاری نمی سازد

انعطافم هم کم شده، تلاشم برای تغییر معایب اخلاقی، تمرینم برای زوجیت، پاکی روحم، تمرکزم، صفای دلم، طهارت درونم، رقت قلبم، حضور قلبم در نماز و عبادت و زیارت، اشکم در حریم حرم امام رئوفم، امید به این که خدا هنوز هوایم را دارد و می خواهدم!، ... حتی دل نوشته هایم، پست های دلی وبلاگم... اصلاً خودم؛ خودم هم کم شده ام! فرق کرده ام،خیلی زود فرق کرده ام، تفریق شده ام! هیچ کس هم به دادم نمی رسد...

مدتی است مشغول شده ام به خواستگاری... آن جا هم معلق می مانم! بین آرمان هایم و وضع کنونی ام! وقتی بر مبنای آرمان و انگیزه و نیتم معیاربندی می کنم، می بینم خودم این نیستم!

وقتی ملاکم برای پاسخ رد، این می شود که طرف کمی از بالاتر از مچش دیده می شود و می گویم خط قرمز من انجام حرام است؛ یا این که فرد مقابل دلیلش برای انجام انتخاب های مهم و غیر مهم زندگی اش و کارهایش رضای خدا نیست و خواست دلش است؛ اول می گویم من انتخاب های مهمم را برای خدا کرده ام... اما ... اما حقیقت این نیست! چیز دیگری است! انتخاب هایم – جز آن هایی که وقتی بچه تر بودم و صفای دلم بیشتر بود انجام داده ام- تا جایی برای خدا بوده که با دل خودم هم راه بیاید. اگر سختی برایم پیش می آمده، پا پس کشیده ام... بماند که گناهکار هم شده ام... دلم نمی خواهد گناه کنم ولی گاهی عرضه و اراده گناه نکردن را ندارم!... پس چطور ملاکم و خط قرمزم محرمات و واجبات و آرمانگرایی باشد؟!!!

کاش اسمم برای کربلا در نمی آمد! لااقل می گفتم طلبیده نشده ام و لیاقت نداشته ام که می دانم ندارم... اما حالا، نمی دانم برای چه دعوتم کرده اند! من که دل شکسته و دل سوخته نبوده ام! من که عاشق کربلا نبوده ام! این همه عاشق که نمی توانند بروند! پس چرا من؟!! نکند که...

وای... فکرش هم دیوانه ام می کند! نکند که مصداق "انما نملی لهم لیزدادو اثما" شده ام!! نکند که خدا رهایم کرده!

حرم امام رضا (علیه السلام) که می روم بهره ای نمی برم. می دانم کربلا قابل مقایسه نیست با هیچ جا، می دانم... ولی دلی که آلوده باشد به هزار جور بدی و پلیدی، هر جا هم که برود، هر چه قدر هم که آنجا پاک باشد و نورانی این دل زنگار گرفته نوری را انعکاس نیم دهد...

مگر...

مگر که خبرهایی باشد آنجا که من نمی دانم؛ مگر این که مقدمه آدم شدنم؛ ... اما نه! بعید است! دل را باید پاک کرد! اگر بنا بود با دعای خالی و توسل ظاهری آدم شوم چهله زیارت امام رضا (علیه السلام) باید آدمم می کرد. دهه اول محرمم، شب قدرم، لیلة الرغائبم، عرفه ام، مناجات شعبانیه هایم، روزه های رمضانم، ... باید کاری می کرد. وقتی قابلیت و گنجایش نداشته باشی هر قدر هم که کرامتت کنند و رحمت برایت فرو ریزند تو جا نداری...

پس چه کنم؟!

می گویند: مال بد بیخ ریش صاحبش! خدایا... مال بدی ام، بدی ام هم از خودم است نه تقصیر صاحبم! اما به هر حال خریداری جز خودت ندارم! اگر رهایم کنی...

مولای یا مولای... انت المولی و انا العبد؛ و هل یرحم العبد الا المولی؟! هل یرحم؟!!!

امروز گزارش دیدار مقام معظم رهبری با خانواده شهید احمدی روشن و شهید رضایی نژاد رو خوندم.

واقعاً هیچ کلامی نمی تونه وضعیت دو فرزند این شهدا رو شرح کنه. دختر 4-5 ساله ای که جلو چشمانش پدرش رو به شهادت رسوندن و پسر 4 ساله ای که تا چند وقت (و شاید هنوز هم) از شهادت پدرش خبر نداشته و فکر می کنه بابا رفته ماموریت...